ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ;

Με αφορμή την πολλή όμορφη κίνηση μερίδας φιλάθλων του Άρη να επισκεφθούν το μνημείο, για τους αδικοχαμένους φίλους του ΠΑΟΚ το 1999, στα Τέμπη, δίνεται μια καλή ευκαιρία για ένα κοινωνικό μήνυμα προς όλους.

Οι φίλοι του Άρη με προορισμό τον Βόλο ,για να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους με τον νεοφώτιστο ΝΠΣ Βόλο,έκαναν στάση στο μνημείο των Τεμπών προκειμένου να καταθέσουν ανθοδέσμη.Επειτα πληροφόρησαν τον κόσμο για την κίνηση τους αυτή με σχετική ανάρτηση στην σελίδα τους στο Facebook.« Κατάθεση ανθοδέσμης στο δρόμο για Βόλο… Σεβασμός στις ψυχές που φύγαν και στην αγάπη για τα χρώματα τους.. » , ενώ συνόδεψαν αυτές τις φράσεις με τις παρακάτω φωτογραφίες :

Διαβάζοντας ξανά και ξανά την σύντομη και λίγων λέξεων ανάρτηση του συνδέσμου που πραγματοποίησε την επισκεψη, κολλάω σε μια φράση : « Σεβασμός στις ψυχές που φύγαν.. ». Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί οι οπαδοί ενώνονται μόνο για τους νεκρούς. Γιατί υπάρχουν ακόμα τα “ραντεβού θανάτου” , γιατί οι νεκροί είναι άξιοι σεβασμού αλλά οι εν ζωή άξιοι ξυλοφορτώματος και βρισιών. Γιατί να σέβομαι την αγάπη κάποιου για κάποια άλλη ομάδα από αυτήν που υποστηρίζω εγώ, μόνο όταν είναι νεκρός; Μεγαλώσαμε και οι περισσότεροι μάθαμε να υποστηρίζουμε την ομάδα μας για κάποιον λόγο . Γιατί μας μύησε ο πατέρας μας, γιατί μας μάγεψε κάποιος ποδοσφαιριστής και για άλλους πολλούς λόγους.

Αυτό είναι το μόνο που μας ξεχωρίζει σαν φιλάθλους, ότι δηλαδή για κάποιο λόγο, αγαπάμε διαφορετικά χρώματα.

Γι αυτό και ο σεβασμός πρέπει να υπάρχει για όλους. Ζωντανούς και νεκρούς. Μπράβο στους φίλους του Άρη που έκαναν στην άκρη οποιαδήποτε διαφορά χρώματος και ομάδας. Ας είναι ένα μάθημα και το πρώτο από τα πολλά βήματα μπροστά που πρέπει να κάνουμε στον ελληνικό αθλητισμό.